خانه
/
سینمای جهان
سقوط تدریجی سینمای بریتانیا زیر سایه هالیوود
الکساندر لارمن، از خبرگزاری تلگراف، در یادداشتی انتقادی مینویسد که بفتای امسال بار دیگر ثابت میکند سینمای بریتانیا به سایهای از گذشته پرافتخار خود تبدیل شده است. پیشبینی میشد فیلم آمریکایی (One Battle After Another) ساخته پل توماس اندرسون جوایز اصلی را درو کند و (Sinners) نیز سهمی از جوایز داشته باشد؛ آثاری ارزشمند اما کاملاً غیرانگلیسی.
تنها شانس احتمالی برای یک غافلگیری، (Hamnet) ساخته کلویی ژائو بود؛ فیلمی که در بخش بهترین فیلم و بهترین فیلم بریتانیایی نامزد شد، اما خود نمونهای از تعریف کشدار «بریتانیایی بودن» است: کارگردان چینی، تهیهکننده اصلی آمریکایی (استیون اسپیلبرگ) و تنها حضور سم مندس بهعنوان یک نام بریتانیایی.
فهرست نامزدهای «فیلم برجسته بریتانیایی» ترکیبی عجیب از آثار کمدیدهشده، تولیدات مشترک با آمریکا و فیلمهایی است که تنها با تکیه بر معیارهای انعطافپذیر بفتا «بریتانیایی» محسوب شدهاند؛ از (Die My Love) تا قسمت چهارم و کماعتبار «بریجت جونز». لارمن یادآوری میکند که این روند پیشتر نیز با نامزدی (The Bourne Ultimatum) بدون هیچ بودجه بریتانیایی رخ داده بود.
به باور او، بفتا امروز بیشتر به تمرینی برای راضی نگهداشتن گروههای مختلف شبیه است: از درامهای خشن گرفته تا آثار ادبی و فیلمهای زندگینامهای. مشکل اصلی اما جای دیگری است؛ هجوم سرمایه آمریکایی پس از موفقیت «هری پاتر» و تبدیل بریتانیا به پایگاه تولیدی استودیوهای هالیوود باعث شده نسل جدید فیلمسازان بهجای ساخت آثار اصیل بریتانیایی، جذب پروژههای آمریکایی شوند.
لارمن با اشاره به فیلمسازانی چون جَرمن، گریناِوی، پاول و پرسبرگر و روگ، میگوید امروز دیگر امکان ساخت آثاری با هویت کاملاً انگلیسی مانند (Withnail and I)، (Life of Brian) یا (The Long Good Friday) وجود ندارد؛ آثاری که زمانی با حمایت مستقل و حتی سرمایهگذاری جسورانه جورج هریسون ساخته میشدند.
او نتیجه میگیرد که سینمای بریتانیا هنوز ویرایش اکسل آنلاین میتواند درخشان و متمایز باشد، اما تعداد این آثار هر سال کمتر میشود. در نهایت، او تأسف میخورد که امروز باید به فیلمهایی مانند (Bridget Jones: Mad About The Boy) تنها بهخاطر «وجود داشتن و سودآوری» رضایت داد، نه کیفیت هنریشان.